OWOCE DUCHA "Wierność". Ewelina i Bartek Kubaccy

Wierność  jest to zgodność między słowami a czynami, konsekwencja nawet w trudnych, niewygodnych sytuacjach. W kategoriach biznesowych – jeśli miała by to być umowa dobrowolnie zawarta, bez przymusu – to mówili byśmy o stałości, lojalności i zaufaniu.

Wierność jest największą właściwością Boga. W Piśmie Świętym ciągle natrafiamy na słowa mówiące o wierności Boga. Co mówi sam Bóg o sobie? Ks. Wyjścia R.34, w.6: „Przeszedł Pan przed jego oczyma i wołał: Jahwe, Jahwe, Bóg miłosierny i łagodny, nieskory do gniewu, bogaty w łaskę i wierność”. Jest to sytuacja, w której Bóg w obłoku wypowiada powyższe słowa do Mojżesza aby odnowić przymierze ze swoim ludem zaraz po tym kiedy ten lud Go zdradził (ulepił sobie cielca i zaczął go wysławiać). Dzięki swojej wierności Bóg może odnowić przymierze z ludem, którego nazywa ludem o twardym karku.  Księga Rodzaju R.22 w.17: „będę ci błogosławił i dam ci potomstwo tak liczne jak gwiazdy na niebie i ziarnka piasku na wybrzeżu morza.” W ten sposób Bóg mówi do Abrahama o obietnicy jaką ma dla niego. Gwiazd na niebie widać ok. 3 tysięcy, ale tak naprawdę to jest ich biliardy w różnych galaktykach. Bóg w powyższym fragmencie Pisma mówi, że tak naprawdę to może dać nam o wiele więcej niż jest to widoczne, niż możemy to zrozumieć. Bóg jest wierny w tym o czym mówi. Ze względu na tą obietnicę, którą Bóg dał Abrahamowi mógł odnowić przymierze z ludem Izraela. O wierności Boga przekonujemy się również w Księdze Lamentacje R.3 w.22-23: ”Nie wyczerpała się litość Pana, miłość nie zgasła. Odnawia się ona co rano: ogromna Twa wierność.” Tak jak my rano wstajemy a w nocy idziemy spać, tak Bóg co rano ma dla nas nową łaskę, nową miłość i nową wierność. Ta miłość i wierność jest świeża, jest stała. Bóg jest w tym stały. O Jezusie możemy również przekonać się, że jest wierny. Jezus musiał się wykazać wiernością wobec swojego Ojca aby wypełnić misję, którą mu dał. Ew. Św. Mateusza R.26 w.39: „I odszedłszy nieco do przodu, padł na twarz i modlił się tymi słowami: „Ojcze mój, jeśli to możliwe, niech Mnie ominie ten kielich. Wszakże nie jak Ja chcę, ale jak Ty niech się stanie!” Jezus musiał tutaj walczyć także ze sobą aby być wiernym do samego końca, wiernym misji jaką otrzymał, misji śmierci i zmartwychwstania. Jezus zna człowieka  i wie, że nie może w pewnych okolicznościach liczyć na jego wierność. Są takie okoliczności, które przerastają ludzi. Wierność - po hebrajsku emunak – znaczy to samo co wiara. Jezus nie mógł oczekiwać wierności od Apostołów, ponieważ łączyła się silnie z wiarą w Niego, która została nadwerężona. Jezus został na ich oczach uprowadzony, pohańbiony i przybity do krzyża. Więc w tym momencie nie mógł oczekiwać od nich tej wierności. Później zobaczymy, w dalszych tekstach, co pomaga nam tak naprawdę aby ta wierność się w nas zakorzeniła, żeby jako nasz duch wzrastała dalej. Ew. Św. Jana R.19 w.26-27: „Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: Niewiasto, oto syn Twój. Następnie rzekł do ucznia:  Oto Matka twoja. I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie.” Piękny tekst o Jezusie, który kona na krzyżu, a mimo wszystko nie zapomina o swojej rodzinie, nie zapomina o Matce, nie zapomina o swoim ukochanym uczniu. Jest wierny rodzinie mimo tego, że cierpi. Nie zapomina w tak wielkim cierpieniu także o każdym z nas. W swoich słowach jest wierny. Ew. Św. Łukasza R.24 w.49: „Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście aż będziecie przyobleczeni w moc z wysoka.” Jezus mówi Apostołom o zesłaniu Ducha Świętego pouczając ich, aby pozostali w Jerozolimie. Nie wyrzuca mi tego co się stało, że uciekli, że zdradzili, że zaparli się Go tak jak Piotr, ale jest wierny obietnicy. Jest wierny tym słowom, które im dał, że w dzień pięćdziesiątnicy zstąpi na nich Duch Święty. Dzieje Apostolskie R.2 w.4: „I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić.” Od tego czasu nie mamy żadnego problemu z wiernością uczniów. Po zesłaniu Ducha Świętego uczniowie bez żadnego strachu głoszą Jezusa Chrystusa. Gdy to się okazuje niezbędne, również oddają za Niego życie. Nie tylko w przeszłości, ale również dzisiaj uczniowie Chrystusa to robią. My możemy upadać, ale wierność Chrystusowi pozwoli nam zawsze podnieść się. Wierność pozwala nam na to aby wzrastać i być wiernym Chrystusowi. Przypatrzmy się teraz jak w Piśmie Świętym inni ludzie sobie radzą z wiernością. Księga Samuela R.26 w.23: „Pan nagradza człowieka za sprawiedliwość i wierność: Pan dał mi ciebie w ręce, lecz ja nie podniosłem ich przeciw pomazańcowi Pańskiemu.” Chodzi tu o sytuację, w której Dawid musiał uciekać przed Saulem. Saul był królem. Nienawidził Dawida i chciał go zabić. W pewnym momencie Dawid musiał ukrywać się przed nim. Podkradł się kiedyś do obozowiska Saula i zabrał mu naczynie do wody i dzidę (Saul był niepilnowany). W tym momencie mógł zdecydować o tym, że pozbędzie się problemu, że zabije Saula i będzie wolny, nie będzie musiał ciągle uciekać przed tym królem, który go nienawidzi. Ale Dawid postanowił inaczej. Postanowił wziąć tą dzidę i następnego dnia pokazać ją Saulowi i powiedzieć: zobacz – pomimo to, że ty jesteś taki dla mnie, ja jestem wierny. Od tego czasu Saul go już nie nękał, już nie chodził z wojskiem żeby go zgładzić. Jeszcze jeden przykład, też z Księgi Samuela R.2 w.5a-7: „Bądźcie błogosławieni przez Pana, okazaliście bowiem życzliwość waszemu panu, Saulowi, wyprawiając mu pogrzeb. Teraz zaś niech Pan wam okaże łaskę i wierność! Ja też pragnę się wam odwdzięczyć za to, że dokonaliście tego dzieła. Niech więc będą mocne wasze ręce i bądźcie dzielni, Saul bowiem, wasz pan, umarł, mnie zaś dom Judy namaścił sobie na króla.” Dawid jest wierny do samego końca. Zależało mu na tym aby Saul został pochowany, ponieważ został wcześniej namaszczony przez Pana, wybrany przez Boga aby być królem. Może też masz podobne problemy jak Dawid. Może masz szefa w pracy, który jest dla ciebie niedobry, chce się ciebie pozbyć, najlepiej gdyby ci się podwinęła noga. Ty bądź wierny, wierny żeby się nie spóźniać do pracy, być odpowiedzialnym za swoją pracę, spełniać swoje obowiązki do końca. Bądź wierny! Księga Wyjścia R.33 w.12-17: „Mojżesz rzekł znów do Pana: Oto kazałeś mi wyprowadzić ten lud, a nie pouczyłeś mnie, kogo poślesz ze mną, a jednak powiedziałeś do mnie: Znam cię po imieniu i jestem ci łaskaw. Jeśli darzysz mnie życzliwością, daj mi poznać Twoje zamiary, abym poznał, żeś mi łaskaw. Zważ także, iż ten naród jest Twoim ludem. [Pan] powiedział: Jeśli Ja osobiście pójdę, czy to cię zadowoli? Mojżesz rzekł wtedy: Jeśli nie pójdziesz sam, to raczej zakaż nam wyruszać stąd. Po czym poznam, ja i lud mój, że darzysz nas łaskawością, jeśli nie po tym, że pójdziesz z nami, gdyż przez to będziemy wyróżnieni ja i Twój lud spośród wszystkich narodów, które są na ziemi? Pan odpowiedział Mojżeszowi: Uczynię to, o co prosisz, ponieważ jestem ci łaskaw, a znam cię po imieniu.” Mojżesz rozmawia z Bogiem, modli się do niego, prosi o to aby Bóg chodził z ludem tak samo jak wcześniej, zanim ulepili cielca i oddawali mu cześć. Dlaczego prosi? Ponieważ Bóg się zastanawia czy tą łaskę, którą dał ludowi izraelskiemu nie przelać na Mojżesza. Bóg mówi, że może dać łaskę tylko rodowi Mojżesza. W pewnym momencie ten obłok, który przedstawia Boga w ludzie izraelskim, jest tylko i wyłącznie przy namiocie Mojżesza. Namiot jest poza całym terenem obozowiska. Obłok się pojawia przy samym wejściu do namiotu i Bóg rozmawia tylko i wyłącznie z Mojżeszem. Mimo to, że błogosławi mu Bóg, rozmawia z nim i traktuje go jak przyjaciela, Mojżesz prosi aby Bóg błogosławił ludowi. Jest wiernym pasterzem i  godnym przywódcą. Księga Jozuego R.14 w.12-14: „Daj mi więc tę górę, którą Pan przyrzekł mi owego dnia. Ty sam słyszałeś w owym dniu, że Anakici tam mieszkają, a miasta są wielkie i umocnione. Jeśli Pan jest ze mną, zdobędę je, jak mi to Pan przyrzekł. Jozue pobłogosławił Kaleba, syna Jefunnego, i dał mu w dziedzictwo Hebron. Dlatego należy Hebron jako dziedzictwo do Kaleba, syna Jefunnego, Kenizzyty, aż do dnia dzisiejszego, bo poszedł on całkowicie za Panem, Bogiem Izraela.” Podobnie jak Mojżesz, również Kaleb wiernie chodził za Panem. Wraz z Jozuem został wysłany aby zobaczyć jaka kraina rozciąga się przed ludem izraelskim. Jako jedyny, właśnie z Jozue powiedział, że jest taka możliwość aby ją zdobyć. Za tą swoją wierność Kaleb otrzymał swój udział. Spotykamy go teraz w sytuacji, w której po czterdziestu latach wędrówki po pustyni, prosi Jozuego jako przywódcę ludu aby dał mu tą ziemię, którą mu Bóg obiecał - Hebron. Jozue daje mu to dziedzictwo. Obojętnie kto teraz zasiedla Hebron – on należy do Kaleba i jego potomków. Słowo Pana jest trwałe, ono się nie zmienia, a więc jeśli coś powiedział, nawet wieki temu, to trwa. Obojętnie co się teraz dzieje z tą ziemią, ona należy do Kaleba i jego potomków, tak jak obiecał Pan Bóg. Bóg jest wierny w tym co mówi.  Ciekawostką jest fakt , że słowo „kaleb”  w przetłumaczeniu na język polski znaczy „pies”. Wszyscy wiemy jaki jest pies -  jest wierny.

Amen
Opracowała  Gosia